Aankomende zondag is het zover, de 143e Varsity. De wedstrijd waar compo’s en weddies samen komen. De eerste wedstrijd waar de eerstejaars kunnen laten zien wat ze waard zijn op een 2k. En natuurlijk de wedstrijd waar elke vereniging de beste 4 Damesch en Heeren in de Oude- en Damesch 4 op het water legt.
Het is weer die tijd van het jaar: de Heineken Roeivierkamp staat voor de deur. Vier afstanden, twee dagen, en een hele hoop ploegen die zich afvragen waarom ze zich hier eigenlijk voor hebben opgegeven. Traditiegetrouw speelt ook het weer een hoofdrol. Volgens de voorspellingen krijgen we ergens tussen “een fris briesje” en “Noordzee-stormkracht negen met bonusregen”.
Als je ooit hebt gestuurd, dan zit je vaak in een groepsapp met allemaal stuurtjes, en als een medestuurtje in nood is en wanhopig iemand zoekt om zaterdag een training te sturen, dan heb je dat voor elkaar over. Zelf zit je ondertussen bij een ander vereniging en woon je niet meer in de buurt.
Zondag 8 maart is het dan zover, de Head. De afstand die de rest van het langebaanseizoen als sprintjes laat voelen. Bijna 8 km lang fysiek af zien, maar vooral 8 km lang mentaal samen de keuze blijven maken om door te blijven gaan en ons te onderscheiden van de rest. Technisch blijven roeien, koppies omhoog en vooral samen die boot weg leggen.
Zaterdag 6:10 onderweg naar Delft. Daar gingen we dan, de eerste wedstrijd van het seizoen tegemoet: De WinterWedstrijden. Een race die verroeid wordt over 5km op De Schie. Na een zware week trainen, twee gerepareeerde voetenboorden, twee schagen in de achterbak en een voedingsles van Tamar in de auto verder waren we er helemaal klaar voor. Het was een koude dag, zoals te verwachten viel, maar wel met een zonnetje op de planning.
Onder studenten merk je dat steeds meer mensen niet alleen bezig zijn met gezelligheid, maar ook met gezondheid. NH Nieuws kwam hierom de eerstejaars mannenploeg interviewen over het leven van een wedstrijdroeier. Dank aan NH Nieuws voor deze kans!
Tot de laatste week heb ik getwijfeld of ik mee zou doen, de NKIR. Vanuit de bond was het niet verplicht mee te doen, dus waarom zou ik? Anders dan vorig jaar was ik nu voor mijn gevoel ook niet zo goed voorbereid, wat betekent dat we vooral duur-training en kracht training hebben gehad. Maar als ik iets geleerd heb is het dat je beter spijt kan hebben van iets wat je wél hebt gedaan dan iets wat je niet hebt gedaan.
Het Nederlands Kampioenschap Indoor Roeien, kortom de NKIR. Vroeger door velen gevreesd als eerste test. Waar zijn de Eerstejaars Wedstrijdroeiers tot in staat. Wat kunnen ze, hoe sterk zijn ze en vooral wie heeft er een spijkerharde kop. Deze traditionele test van kettingtrekken is bikkelhard. Wie heeft de “Eye of the Tiger”??
Het was op een zonnige vrijdagmiddag dat ik met onze ploeggenoot van Skoll aankwam in het mooie Basel. Aangezien de rest van onze acht (waaronder mijn lieftallige huisgenoot Erik) nog in de auto zat, besloten wij als goede ploeggenoten direct naar de bowa te gaan om alvast te gaan riggeren. Hier troffen wij meerdere onaangename verassingen. De eerste was een Laga dame die klaarblijkelijk in dezelfde vlucht zat, maar dan businessclass. KUT!! Nu stonden wij al 1-0 achter.
Afgelopen vrijdag voelde Okeanos even heel knus en tegelijk enorm groot. De wedstrijdcommissie had een filmavond georganiseerd om samen de serie ‘De Acht’ te kijken. Dé serie over een van de meest iconische projecten uit onze verenigingsgeschiedenis; een groep eerstejaars die uitgroeit tot een ploeg die heel roeiend Nederland weet te veroveren.