De Bosbaan ligt er weer stil en spiegelglad bij, wachtend op het moment dat het water opgestuwd wordt door pure wilskracht. Dit weekend is het zover: de ARB-wedstrijden barsten los. De enige keer dit jaar dat we mogen vlammen op de heilige Amsterdamse wateren, en dat maakt deze editie nu al een voor in de boeken.
De westelijke leek een WAB weekend zoals velen te worden, veel wind, grijze lucht en 4 keer starten. De vorige wedstrijd waren we 2e geworden in het beginnelingen veld, dus er was een mogelijkheid. Al heeft Nienke ons de hele week lopen appen en vertellen dat het een proces is en dat we moeten focussen op goed roeien.
Afgelopen weekend was het tijd voor het Zuidelijke Regatta in Tilburg. Voor mij was het doel voor dit weekend om beginner af te gaan. Op zondag zou ik LVB 1x starten en ik zag mijn kans.
Een schommelend bootje. Klapperige golfjes. Een dijk. Bakboord wind. Een onrustige maar rustgevende Bregje aan de wal. De omstandigheden van de start brachten mij 2 jaar terug bij de start van het Franse Kampioenschap Klein. Toen knipperde het licht naar groen, miste ik de eerste haal, had een prima tweede haal, snoekte bij 3de haal, mishaal bij haal 10. Paniek roeien zoals KLB het verwoordt, resulterende in een 4de plek.
De verbouwing van de Bosbaan schiet goed op, en de ARB komt als eerste Bosbaanweekend van het seizoen er al snel aan. Als materiaalcommissaris heb ik laatst een klein kijkje achter de schermen gekregen.
Afgelopen weekend was het zover: het Bosbaan Voorjaars Regatta (alleen dan jammergenoeg op de wab) Het begin van het 2k seizoen waar we al de hele winter naartoe hebben getraind.
Aankomende zondag is het zover, de 143e Varsity. De wedstrijd waar compo’s en weddies samen komen. De eerste wedstrijd waar de eerstejaars kunnen laten zien wat ze waard zijn op een 2k. En natuurlijk de wedstrijd waar elke vereniging de beste 4 Damesch en Heeren in de Oude- en Damesch 4 op het water legt.
Het is weer die tijd van het jaar: de Heineken Roeivierkamp staat voor de deur. Vier afstanden, twee dagen, en een hele hoop ploegen die zich afvragen waarom ze zich hier eigenlijk voor hebben opgegeven. Traditiegetrouw speelt ook het weer een hoofdrol. Volgens de voorspellingen krijgen we ergens tussen “een fris briesje” en “Noordzee-stormkracht negen met bonusregen”.
Als je ooit hebt gestuurd, dan zit je vaak in een groepsapp met allemaal stuurtjes, en als een medestuurtje in nood is en wanhopig iemand zoekt om zaterdag een training te sturen, dan heb je dat voor elkaar over. Zelf zit je ondertussen bij een ander vereniging en woon je niet meer in de buurt.
Zondag 8 maart is het dan zover, de Head. De afstand die de rest van het langebaanseizoen als sprintjes laat voelen. Bijna 8 km lang fysiek af zien, maar vooral 8 km lang mentaal samen de keuze blijven maken om door te blijven gaan en ons te onderscheiden van de rest. Technisch blijven roeien, koppies omhoog en vooral samen die boot weg leggen.