De Amstelbeker is een van de meest bijzondere wedstrijden op de Nederlandse roeikalender. Waar bij veel wedstrijden vooral de afstand en eindtijd centraal staan, draait het bij de Amstelbeker om korte, directe een-op-een strijd. Op de Amstel wordt er in achten gestreden over 750 meter en moet je vanaf de eerste haal vol ervoor gaan. Geen trucjes, niks push op de 1000m en zeker niet kijken wat de concurrentie doet. De boodschap is simpel: starten, HARD gaan en hopen dat je longen het tot de finish volhouden.
Aan de start staan de beste 8 roeiers van elke vereniging. Dat schept natuurlijk de nodige verwachtingen. De Amstelbeker vraagt om een ploeg die vanaf de eerste haal scherp is en gedurende de hele race blijft vechten voor iedere meter.
Onze eerste race verliep helaas niet helemaal zoals gehoopt. We kwamen niet direct lekker in de wedstrijd en kregen niet de snelheid uit de boot die we vooraf voor ogen hadden. De scherpte en overtuiging ontbraken op belangrijke momenten. Niet bepaald het soort optreden waar je achteraf uitgebreid mee wilt pronken. Gelukkig was er een tweede race. En die verliep duidelijk beter. Meer scherpte, meer felheid, meer overtuiging. Het maximale eruit gehaald. Helaas was er net een ploeg naast ons die dat nog beter deed…

Maar wie denkt dat de Amstelbeker daarna ophoudt, heeft de Romeinen nog niet goed bestudeerd. De Amstelbeker kent namelijk een bijzonder passende afsluiting: het Amstelbeker-diner. En daarmee komen we uit bij een eeuwenoud concept: Panem et Circenses

De Romeinen begrepen het al: geef het volk spektakel en daarna iets te eten en iedereen gaat tevreden naar huis. Aan de Amstel is het principe nauwelijks veranderd. Overdag krijgen de toeschouwers hun spelen voorgeschoteld in de vorm van strijdende achten, spannende races en roeiers die zichzelf volledig naar de finish slepen. Zodra de laatste boot binnen is, verschuift het toneel van het water naar de eettafel. Daar wacht het brood - figuurlijk dan, want we mogen hopen dat het diner iets uitgebreider is - en kan onder het genot van eten en drinken worden nagepraat over de gebeurtenissen van de dag.

Zo vormt de Amstelbeker eigenlijk een moderne versie van het Romeinse ‘panem et circenses’: eerst het spektakel, daarna het diner. Alleen hebben wij geen gladiatoren in een Colosseum, maar achten op de Amstel. En in plaats van keizers en het volk die vanaf hun tribune toekijken, hebben we het bestuur, coaches, ploeggenoten en verenigingsgenoten die allemaal precies weten hoe het volgens hen had gemoeten.

Voor ons werd het uiteindelijk een dag met twee gezichten. De eerste race was er eentje om snel te vergeten, maar in de tweede race lieten we zien wat deze acht daadwerkelijk in huis had. Daarna konden we aanschuiven bij het diner en, geheel volgens Romeinse traditie, onder het genot van goed eten de strijd nog eens uitgebreid nabespreken.
Brood en spelen dus. Alleen dan met riemen en blaren.