Het was een weekend waarin Okeanos goed gepresenteerd was op het erevlot van de Willem-Alexanderbaan. Op zaterdag wist Cléo de Rooij in de skiff het beginnelingenveld te winnen, werd Fréderique Pals naar elite in de skiff en werd Erik van Eijck van Heslinga Nederlands kampioen in de dubbeltwee, samen met Fedrik Ploeg van Phocas.

Een succesvolle eerste dag, maar daar bleef het niet bij. De echte onrust begon zondagochtend. Erik en Brent zouden zowel in het zware als in het lichte dubbelvierveld starten. Er was echter een probleem, de twee velden zouden zo kort na elkaar starten dat dit erg krap zou worden. Na wat heen en weer bellen met andere verenigingen is het uiteindelijk gelukt om een van de wedstrijden vijftien minuten te verplaatsen. Daardoor kon onze lichte jongen binnen een uur twee keer Nederlands kampioen worden, zowel in het lichte als in het zware veld.

Daar bleef het succes niet bij, want tussen deze races door wisten ook Siebren van der Sluis en Susa Stoeltie beide het lichte nieuwelingenveld in de skiff te winnen.

Kortom, een prachtig weekend waarin veel is gewonnen, hard is gezongen en nog harder is geroeid.

Hieronder kun je het weekend lezen vanaf Siebrens perspectief:

De race roei regatta is dit jaar weer traditioneel op de WAb georganiseerd. En de organisatie had ook weer een traditioneel harde wind besteld. Dit keer voor de verandering van de zijkant. Na inmiddels wat ervaring in de skiff te hebben verzameld was het dus weer tijd om een keertje de baan over te knallen. Na eerst nog een beetje rustig ingegroeid te hebben en nog te kunnen genieten van de dijk die de wind tegenhoudt gaat de tijd snel. En dan sta je toch weer oog in oog met de startvlotten. De spanning door je lichaam. Ga je vandaag weer als eerste over de finish? Hoe ga je dit aanpakken? Maar nog voor dat iedereen klaar ligt wordt de wind te veel voor een skiff en hij kiest er voor om te kijken of het water al warm is. Alle bellen gaan rinkelen, ik lig dan wel in een goede baan maar is de wind echt ZO hard? Na een korte visactie in baan 8 kon m’n wedstrijd zich dus vervolgen. Bij de start schiet een roeier van Argo er meteen vandoor, maar ik weet dat hij aan het bluffen is dus roei ik stoïcijns door en zet aan, dit wordt een inhaalrace. Na de 1250m heb ik er genoeg van en zet ik m’n boot er langs. Het is duidelijk wie er sneller is. Ik heb het mentale spelletje gewonnen. Ik wilde vanaf dat moment geen seconde laten zien dat iemand anders ook nog maar een kans maakte. Dus met een laatste push maak ik het gat groter en kan ik weer positief terug kijken op de toch wel Winderige Alexander baan. Op naar de volgende!