Zondag 8 maart is het dan zover, de Head. De afstand die de rest van het langebaanseizoen als sprintjes laat voelen. Bijna 8 km lang fysiek af zien, maar vooral 8 km lang mentaal samen de keuze blijven maken om door te blijven gaan en ons te onderscheiden van de rest. Technisch blijven roeien, koppies omhoog en vooral samen die boot weg leggen. Hierbij heb ik als stuur ook een belangrijke taak om de jongens door de wedstrijd heen te loodsen, wat de wedstrijd extra spannend, maar vooral extra leuk maakt.

Gelukkig hebben we met de Amstel het voordeel van een thuiswedstrijd. Regen, sneeuw, snijdende winden die van een rivier een zee maken en gevoelstemperaturen die zorgden voor ijs op de boot, wij hebben de Amstel in alle staten mee gemaakt de afgelopen maanden en zijn dan ook op alle weersomstandigheden voorbereid. Alhoewel we natuurlijk toch het liefst een lekker zonnetje zien:)
Waar het grootste gedeelte van het klassement het moet hebben van één trainingskamp, zijn wij (met enige vertraging) al sinds januari de baan aan het verkennen. En zeker op die drukke zaterdagen waar we soms in de file stonden om aan te leggen bij Willem III, ben ik die rustige uren extra komen te waarderen. Rust voor de boot om volledig op het eigen roeien te kunnen focussen, maar ook rust voor mij om het stuurwerk zelf te kunnen oefenen en die 8 km zo toch een stukkie korter te kunnen maken.

Sinds de winterwedstrijden, die toch vooral 5 km aan reflectie vormden, hebben wij als ploeg hard doorgetraind en goede stappen gemaakt. De Head zie ik dan ook echt als een nieuwe ronde met nieuwe kansen, voor ons ook nog eens een nieuwe boot en vooral een heleboel nieuwe zin. En met afgelopen weekend zelfs Mechiel Versluis langs de kant, kan het aan de voorbereiding in ieder geval niet liggen:)