Daar zijn we weer, ruim 8 jaar na mijn allereerste trainingskamp hier, in Sevilla. Toen ik hoorde dat hier een wereldbeker georganiseerd werd wist ik: daar wil ik naartoe! In 2018 kwam ik hier voor het eerst, als mee-trainer op mijn eerste trainingskamp met TeamNL. Drie weken later, na een hoop seatraces, kreeg ik een vaste plek in het Team en kon mijn TeamNL carrière beginnen. De jaren erna kwamen we hier vaak op trainingskamp, al die herinneringen komen weer terug. Van tapasbarretjes tot het boekencafé, heerlijk om hier weer te zijn. Eind mei is het hier wel een stuk warmer, elke dag ruim boven de 35 graden. Gelukkig was het in Nederland ook al warm en zijn we een beetje aan de warmte gewend. Sinds 5 weken is de selectie van de Acht compleet. Met een deel van de WK-acht van vorig jaar en roeiers uit allerlei verschillende boten, was het even zoeken om elkaars taal te leren spreken. Daarnaast hebben we een nieuwe stuurvrouw aan boord, vanwege de zwangerschap van Dieuwke. In de week in Sevilla naar de wedstrijd toe, zetten we grote stappen. We rusten steeds meer uit en komen in de racestemming. Op vrijdag roeien we een 'race for lanes', die we nét verliezen van de Britten. We merken dat we vooral in de eindsprint het geheel kwijtraken en bespreken uitgebreid hoe we die vorm willen geven. Op zaterdag hebben we de kans om die nog één keer te oefenen. Op zondag is het zover: onze eerste finale als acht. In tegenstelling tot de race van vrijdag, vliegt in de start het hele veld mee. Blijkbaar had een aantal ploegen hun kaarten vrijdag voor de borst gehouden. Maar we blijven gefocust op onze eigen race, op onze taak. Op de 1250 meter komen we onder de brug door. De brug waaronder ik ontelbare seatraces heb geroeid. Onze eindsprint komt er aan. Als één doen we alle acht hetzelfde: compact, springen. We laten de Roemenen verder achter ons en hebben controle over de Britten. De sterke Australiërs krijgen we net niet te pakken: zilver. Een goede start van het seizoen. Als we al zulke stappen kunnen zetten in vijf weken, kan ik niet wachten te zien hoe we door kunnen bouwen naar het WK eind augustus op weer zo'n bijzondere plek, de Bosbaan in ons eigen Amsterdam.