Een schommelend bootje. Klapperige golfjes. Een dijk. Bakboord wind. Een onrustige maar rustgevende Bregje aan de wal. De omstandigheden van de start brachten mij 2 jaar terug bij de start van het Franse Kampioenschap Klein. Toen knipperde het licht naar groen, miste ik de eerste haal, had een prima tweede haal, snoekte bij 3de haal, mishaal bij haal 10. Paniek roeien zoals KLB het verwoordt, resulterende in een 4de plek. Daar liet ik mijn olympische droom in mijn thuisland vallen, nadat ik de snelste tijd haalde bij de time trial, kwart finale, halve finale. Een pijnlijke herinnering dus.

Toch geniet ik ervan dat ik nu nog onrustig wordt over een absurde 7min van mijn leven waarin ik een boot op een afgesloten baan zo snel mogelijk moest verplaatsen. Ik geniet nog meer van wetende dat ik er over 40 jaar nog onrustig over zal zijn. Met lust voor dit soort herinneringen besloot ik dit seizoen voor het WK in Amsterdam in de lichte skiff te gaan. Daarvoor moet ik mezelf nog bewijzen tijdens het seizoen. Het NK Klein was een van de etappes.

Dit keer vloog het licht weer naar groen en de race verliep zoals een race hoort te verlopen. 15 halen start. 200m, push. 400m, denken aan Drysdale, push. 550m, denken aan O’donovan, push. 750m, denken aan je honden, push. 1000m , denken aan *** en ***** en ******* , push. Laatste 750m, niet denken. Zo passeerde ik als eerste de finish lijn resulterende in een start bewijs voor de WERELD BEKER III in LUZERN, de volgende etappe. Met als tussenstop de verlossing van de tweeling.

In Luzern zal ik op 26, 27 en 28 mei een stapje zetten en mezelf bewijzen om uiteindelijk het WK mogen starten. Tot dan!