De Bosbaan ligt er weer stil en spiegelglad bij, wachtend op het moment dat het water opgestuwd wordt door pure wilskracht. Dit weekend is het zover: de ARB-wedstrijden barsten los. De enige keer dit jaar dat we mogen vlammen op de heilige Amsterdamse wateren, en dat maakt deze editie nu al een voor in de boeken.
Het verhaal van onze start is er een van onverwachte wendingen. Eigenlijk hadden wij ons vizier gericht op de 4-, maar het lot besliste anders. Blessures sloegen gaten in de ploeg en lieten onze boot geklapt achter. Noodgedwongen moesten we omschakelen, en zo stapte ik samen met Wouter in de 2x.
Als je drie maanden geleden had gezegd dat we hier nu zouden staan, hadden we je waarschijnlijk ongelovig aangekeken. Wouter en ik hadden destijds nog maar bijna geen scullervaring; de twee riemen voelden onwennig, het evenwicht fragiel. Maar water heeft de unieke eigenschap dat het harde werk beloont.
Verrassend snel vonden we elkaar. De boot begon te lopen, de halen werden langer, en het ritme synchroon. Zelfs de coaches, kritisch als ze altijd zijn, moesten toegeven: dit gaat verrassend, haast angstaanjagend goed. Wat begon als een plan B, voelt inmiddels als een Meaui plan A.
Voordat we zaterdag en zondag de ARB bestormen, wacht er vrijdag eerst nog een prachtig tussenspel: de Thetissprint. In het Mixed 2x-veld bundelen we onze krachten met Simone en Sterre. Een kortere afstand, een explosie van pure snelheid, en de perfecte manier om de spanning op de spieren te zetten. Zie het als de ultieme generale repetitie; we slijpen de messen alvast op onze geliefde Bosbaan.
Onze missie is duidelijk: Ritme draaien, de longen laten branden en met een vliegende start het weekend in. We vertrouwen op onze eigen baanhaal, want die er staat als een huis. 
We staan aan de vooravond van een weekend vol adrenaline. De Bosbaan roept, en wij zijn klaar om haar te antwoorden. We zijn retegemotiveerd, de koppen staan dezelfde kant op en de honger naar meer is groot.
Wouter en ik zitten pas twee maanden in deze boot, maar als we straks aan de start liggen, telt de tijd niet meer. Dan telt alleen nog de volgende haal. We hebben er bizar veel zin in. We gaan die Bosbaan eens even flink laten schuimen!