Trainingskamp OJD - “One Direction” in BAMyoles

29 februari 2012 - door Rianne - 0 reacties

Terwijl heel Okeanos zat te wachten op het smelten van de Bosbaan hielden wij het hier voor
gezien en vertrokken richting het zonnige Zuiden. Banyoles, Spanje wel niet te verstaan. Na
een kort nachtje, een aantal vlieguurtjes als Sardientje en een rit in een privébus kwamen we
aan bij Club Natacció Banyoles. Bij de eerste aanblik van het wonderschone Banyoleese water
begonnen oud Banyo-gangers spontaan te “Síí-en” en te “Heeeerrlijk-en”. En met wonderschoon
bedoelen we: spiegelglad, doorzichtig, helderblauw water omringd door een handvol bergen met
besneeuwde toppen, bij een temperatuur van pak weg 20 graden. Het water waarop Nico Rienks
en Henk-Jan Zwolle als derde over de finish kwamen tijdens de spelen van 1992. Op dit water
mochten wij een week lang vlammen in tweezonders en skiffjes. Dertien trainingen, acht meisjes,
drie coaches, één verdwaalde Thetaan: Het recept voor een zeer geslaagde week.

Dat een trainingskamp bedoeld is om te trainen moge duidelijk zijn, echter willen wij bij deze uitleg
geven over de gang van zaken tijdens een trainingskamp. Want naast de uren op het water zijn
de uren op de kant van essentieel belang. Het lichaam moet uitgerust zijn, het moet bijgevoerd
worden en vervolgens moet het weer worden opgeladen voor de volgende training. Hoe doen we
dat in Banyo?
Het rusten: Gezellig met z'n vieren op een kamer, in krakkemikkige stapelbedjes. En als het
koud word? Dan vraagt Merel met handen en voeten om een extra deken bij het Spaanse Hostel
mevrouwtje of we kruipen lekker warm tegen elkaar aan. Tip van ons: Koop oordopjes, iedereen
maakt wel lawaai als hij slaapt (snurken, hoesten, praten, smakken).
Het bijvoeren: Volledig volgens het Spaanse succes recept: 's ochtends mierzoete
ontbijtprut met melk, goddelijke koffie en een tosti. 's Middags een dienblad vol met vooral heeeel
veeeel borden met beesten. En net als je denkt dat het klaar is komen er nog meer borden. 's
Avonds hetzelfde verhaal alleen krijg je dan een toetje. Tip van ons: Ook hier zijn de oordopjes
handig. Spanjaarden zijn nogal luidruchtig als ze eten.
Het opladen: Dat kan natuurlijk maar op één manier: Dansen. En dansen, dat doen we op
One Direction. De één springt door de kamer heen, de ander houdt het bij het subtiel tikken met de
voet. Dan zijn er ook nog personen die het liefst dansen in hun onderbroek of tijdens het
tandenpoetsen. Maar het komt allemaal op hetzelfde neer: We dansen, ons hart gaat pompen, de
spieren worden lekker warm en los gemaakt en we kunnen er weer tegenaan. Op naar de zon, op
naar het water, rammen met die boterhammen.

Jup, een trainingskamp is om te trainen. Maar ook om te werken aan het WIJ-gevoel. Wij zijn naar
Banyoles geweest, en daar zijn wij geblesseerd geraakt. Maar dankzij goeie begeleiding van onze
coaches hebben wij deze overwonnen. Wij wasten elkaars haren omdat wij dit zelf niet konden
vanwege de terror-blaren-units op onze handen. Wij tapeten elkaar in zodat wij goed konden
roeien. Wij schonken glaasjes water en kopjes thee voor elkaar in zodat we zeker wisten dat
iedereen genoeg dronk. Wij zorgden er goed voor dat wij goed ingesmeerd waren tegen de zon.
Wij lachten en gierden zodat wij verder geen core-stability meer nodig hadden. En omdat wij niet
mee konden trapten wij ons PR aan gort in Nederland. Kortom wij zijn klaar voor Seizoen 2012. En
als je ons donderdag ziet op de borrel, het antwoord is:”Nee, wij zijn niet op wintersport geweest!
Deze zonnebril staat van nature in ons gezicht!”

Om het af te leren: “Síííí”, “Heeeerlijk”, “A je to, Buurman”, “Humm” “Fantassstisch, maar totaaaahl
ongeschikt”, “He he he”

Adios: Annebel, Elsbeth, Heleen, Josien, Judith, Laurien, Lotte, Merel, onze verdwaalde Thetaan
Youri en de coaches