Terugblik Varsity EJZ

9 april 2018 - door TomSchuit - 0 reacties

Gisteren was het 'V-day', zoals de stichting 'Okeanos Wint De Varsity, Waarvoor Hulde' al lang van tevoren aankondigde. Ondanks dat er helaas geen blik getrokken is in Houten, zijn er zeker een aantal hoogtepunten te vieren. De jonge dames vier heeft alle verwachtingen overtroffen, nadat ze verrassend overgestapt zijn op het boordroeien, en laten zien dat ze dit seizoen klaar is voor een mooie strijd in het klassement. EJZ heeft finale gevaren en ten opzichte van de andere klassementsploegen de eerste plaats behaald! Lees hieronder hoe EJZ de Varsity en de aanloop hier naartoe ervaren heeft:

"Na de winterwedstrijden te hebben gehad, nu de eerste ‘echte’ wedstrijd. Zo noemen de coaches het. De Varsity. Maar voordat we naar de wedstrijd gaan, willen we jullie meenemen naar het voorwerk voor zo’n wedstrijd. Trainen, trainen, trainen, trainen. 4 weken lang 7 keer, in totaal 28 keer. Voor deze wedstrijd. Dit alles natuurlijk, omdat De Head af werd gelast door het ijs. Maar  in het bijzonder wil ik jullie meenemen naar 6 trainingen daarvan. De minuutjes. 7x 1 minuut sprinten en dit 3 blokken lang. Op papier denk ik altijd, stelt niets voor. Ook als ik het zeg denk ik, stelt niets voor. Wat maakt deze training dan zo bijzonder? Dat is het moment dat er een ergometer in de buurt komt of een boot. Vol met explosiviteit ga je zitten wetende dat je straks een hele dag geen reet meer kunt. De eerste 3 a 4 zijn altijd goed te doen. Zeker het eerste blok. Je gaat zitten, je denkt ik ben onoverwinnelijk. Totdat je denkt, ik ben om zeep geholpen. Die gedachte komt helaas, ik bied jullie geen soelaas. Sneller dan je aan kan. Want na die eerste blokken zit je op maximale hartslag te pompen, op maximaal verzuurde benen. Maar je moet door, aanvallen, gedachten als ik ben om zeep geholpen, ik kan niet meer, mag je niet toelaten. De eerste keer dat je deze training doet geef ik je 4 minuutjes. Dan ga je er mentaal aan ten onder. De tweede keer geef ik je er 7. Daarna wordt dit punt al snel verlegd naar het derde blok. Niet omdat je daar zelf in gelooft, maar door de woorden van je coaches. Ons wordt keer op keer verteld. Dit is waar je het verschil maakt straks. Dit is waardoor jij straks gaat winnen. Dit is waar de kaft van het koren wordt gescheiden en jongens mannen worden. Je hebt dan geen houten riem meer. Maar hier beslis jij of je van staal bent. 27 trainingen later lig je daar In Houten. De klotsbak, heeft naar mijn zeggen zijn naam geen eer aangedaan, maar toch. De klotsbak. Prachtig woord wel. Boot te water, oproeien. Uitlengen vanuit achteren. Halve banken beuken. Interval op baanhaal en een aantal startjes. Wat materiaalpech. Het maakt niet uit want een oproeischema doet niks in vergelijking met de 28 trainingen die je hebt gedraaid. Wat maakt het uit dat je even stil ligt bij de Materiaalcommissaris. Hij wenst je succes, jij vaart weg. Gedachteloos. Jouw gedachten zijn de beweging van de boot, riem en de andere jongens. Je hoeft niet te kijken ogen dicht. Voelen wat doen zij, wat doe ik. Het zit goed. Althans, onder water, boven water is het een rommeltje. Stappen gezet wel, op de winterwedstrijden was het allebei nog een rommeltje. Maar het maakt niet uit want je weet met deze gasten en een chick. We komen laat aan, weinig tijd om je te focussen op de wedstrijd. Maar hé: “2K, blijft 2K”.

We werden tijdens de voorwedstrijd weggestuurd met de opdracht uitvoeren. Niet meer niet minder. Want iets anders hoef je op dit moment niet meer te doen. Dat hebben we gedaan als eerste de lijn over met een tijd van 6:58. Onder de 7. We hebben de wedstrijd gecontroleerd zei onze stuur. De minuutjestraining had zin gehad, maar we wisten allemaal dat dit slechts het kaft was. Het koren treffen we vanmiddag pas. Want er zijn nog 5 boten die we nu niet gezien hebben, welke in de A-finale liggen. Dit maal een volledig oproeiprogramma. We komen optijd aan. We liggen naast het koren. Tijd om te focussen, tijd om opgelijnd te worden. De kamprechter zegt: “Okeanos opgelet, AF.” We zijn weg, we liggen een taftluik achter (voor de leek zo’n 2 meter, nog geen 0.5 seconde). Je denkt zouden we die 2 ouderejaarsploegen, die zijn aangesloten in ons klassement, gaan kloppen. Maar Triton trapt weg, behoudt de voorsprong. Controleert jou zoals jullie dat in de voorwedstrijd gedaan hebben. Maar je weet dat je in jouw klassement wel het maximale aantal punten gaat pakken. Je maakt het zelfs Orca, die ook met ouderejaars zijn gekomen, nog lastig om 2e plek vast te houden. Het is een strijd en het scheelt nog geen taftluik. Ze pushen, maar het maakt niet uit want onze bootsnelheid ligt nog steeds hoger. We liggen tweede. Maar de net aangegeven push van onze stuur valt iets weg. Skoll behoudt hun push en trapt net aan weg. Bij het ingaan van de eindsprint, ligt het veld er voor ons nog hetzelfde bij. De 500 meterlijn nadert. Onze stuur zet ons aan voor de eindsprint. Afsprinten, opbouwen. De snelheid gaat omhoog het tempo gaat mee. De laatste klappen zijn ingegaan. Vanaf nu is het nog  zo’n 45 halen. Je weet dat de derde plek niet meer afgepakt gaat worden. Aanvallen, Is de tweede plek nog mogelijk. Je weet het niet, maar je gaat er wel voor. Aanvallen. Aanvallen. Je verwacht dat je benen pijn gaan doen. Je anticipeert erop. Het gekke is je voelt ze niet, Je weet het echter wel. Ze zijn zuur. Ze lopen vol, Ze staan op scherp. Nog 250 meter te gaan. De foto die hier gemaakt werd spreekt boekdelen. 4 jongens die allemaal verbeten zitten in het zuur en een gefocuste stuur die haaks op de finishlijn binnen gaat komen. “Druktpunt, na nu.” De halen worden gelijker, de bootsnelheid gaat omhoog. Het minuutje gaat in. Hij voelt net zo zwaar als die van het 3e en laatste blok. Je weet het nu zeker, kaft dat ben je niet. Je komt terug naar een halve bootlengte op de nummer 2 en hebt zelf minstens weer een bootlengte gepakt op de nummer drie. Geen blik, wel winnen. 10 punten in het klassement, maar geen beginneling af. Gepresteerd naar capaciteit, maar je bent er nog niet. Je viert het wel, want we mogen trots zijn. De beste van jouw veld en kunnen vechten met ouderejaarsploegen. Er zitten nog maar 14 trainingen tussen jullie en een nieuwe wedstrijd. Een nieuwe mogelijkheid om beginneling af te gaan."

Foto: EJZ '18 in de finale van de 135ste Varsity

Categorie: