Nabeschouwing Ringvaart

13 mei 2016 - door RosaVanBaal - 0 reacties

Door Carlijn van Esch

100 kilometers roeien. Martijn had het al twee keer eerder met moeite overleefd en blijkbaar had zijn geheugen een soort roze bril over de herinnering geplakt. Peter had wel eens bedacht dat je de Ringvaart toch een keer gedaan moet hebben, dus toen Martijn erover begon was een simpele ‘Oja, prima’ afdoende. Het overkwam gelukkig nog 178 andere gekkies.

Woensdagochtend was het dan zover. Trainen is voor talentlozen, riggers dichttapen voor zwakkelingen en zitkussentjes zijn te duur. Wie het eerste zou miepen moest zou het een kratje bier kosten, dat gold ook voor de meefietsers.

De eerste 25 kilometers stoven de mannen vooruit. Vrolijk en met lange halen gleden ze de Kaag op terwijl ik als een beest door pittoreske dorpjes moest fietsen om op tijd aan de andere zijde te zijn. Binnen twee uur was een kwart geklaard en er werd niet gestopt bij het eerste stoppunt.

Iets voorbij de 30 kilometer zakte het tempo wat weg en bleken de mannen toch wat weinig getraind te hebben. De laatste kilometers tot de tweede stop leken ineens heel lang en in de boot werd het stil. Toen ik op 42 kilometer half in het water viel bij het binnen halen van de boot werd er niet eens gelachen… Maaar bijna op de helft!

De kilometers die volgden zat er weer frisse moed in en de boot liep lekker door. Het passeren van de 50 kilometer voelde snel en omkeren was eindelijk geen optie meer. Het punt is alleen dat het vanaf dit moment alleen maar zwaarder en langer wordt. Ook de hitte maakte het zwaar, dus werd er besloten wat vaker te laten lopen voor een drinkpauze. De aanmoedigingen veranderden van ‘Hup Harder! Staan op die benen!’ naar ‘Jullie kunnen dit! Gaat heeeel goed mannen!’ Het werd gelukkig wel steeds gezelliger op het water. Door het om beurten laten lopen of pauzeren haal je steeds dezelfde boten in, waaronder een held in een houten skiff met houten palen. De Proteus 8 bleef ook heel lang bij onze mannen en hadden een gezellige volgploeg met harde muziek en halfnaakte dames.

Op de 62 kilometer werd er niet meer gecared om de tijd. Peter en Martijn zijn goed los gemasseerd, ingetaped en ingesmeerd. Net niet als herboren voeren ze weer weg. Na een stop is het helaas even inkomen totdat je weer bent gewend aan de pijn in de handen, spieren en gewrichten, maar de 10 kilometers die daarna volgen gingen steevast redelijk voorspoedig. De mannen roeiden tegen een flink opgestoken windje de Kaag weer op, terwijl wij om moesten fietsen en meer proviand en sportdrank gingen inslaan. Tegen de tijd dat we ons weer bij de mannen wisten te voegen waren ze flink gebroken. Weer langs de plek varen waar je bent gestart doet je toch afvragen wat je in godsnaam de afgelopen 70 kilometer hebt gedaan en het bleef maar heet en lang. Martijn verloor het kratje en Peter was eng stil. De race werd opgedeeld in stukjes van 5 kilometer waarna ze lieten lopen om goed te drinken. 5 kilometers zijn alleen heel lang als elke haal zoveel pijn doet. Gelukkig kwam het bestuur ook meefietsen en konden we vanaf de kant liedjes zingen en grapjes maken totdat eindelijk de sluis in Leidschendam aan de horizon opdoemde.

Bij Leidschendam mag je driekwartier pauzeren zonder dat je tijd oploopt. Het is hier bovendien ontzettend gezellig. De mannen werden geïnterviewd en liepen er weer bij als jonge goden. Nog maar 12 kilometers te gaan!

De eerste 7 kilometers vlogen voorbij. Het tempo was terug en het gevoel van we zijn er bijna deed veel vergeten. Er werd zelfs besloten om de drinkpauze over te slaan. Die laatste 5 kilometer vielen helaas weer tegen. De gezichten vertrokken elke haal en lieten niet allen pijn maar ook lichtelijke wanhoop zien. Gelukkig waren er langs de kant steeds meer random toeschouwers aan het applaudisseren en wisten sommige plezierscheepjes het voor elkaar te krijgen om aan de kant te gaan voor dit stel uitgeputte roeiers. En ein-de-lijk was ie er dan… de finish!

Eenmaal uit de boot gekropen konden de mannen niet zo veel meer. Lopen was gereduceerd tot strompelen en letterlijk alles deed pijn. Toen ze opnieuw werden geïnterviewd was het overheersende gevoel beduidend KUT met een lichte achtergrond van voldoening. Een van de heftigste dingen die je jezelf aan kunt doen. Helemaal gek moet je ervoor zijn! Maar het is verdomme wel mooi.

 

---------------------------------

Maarten Cornelissen heeft ook de ringvaart gestart en wel in een skiff, het Eigen Houtje. Nou en dat heeft hij geweten.. op eigen houtje heeft hij 100 kilometer doorstaan. Na 42 kilometer kwam Maarten het eerst de boot uit. Na het door prikken van blaren ter grote van een duim en nieuwe energie ging Maarten weer redelijk fris de boot in. Het volgende stuk had Maarten verkeerd ingeschat, hij dacht dat de derde stop bij 52 kilometer was, maar deze was pas bij 62 kilometer. Toen het bestuur dit aan hem vertelde, zag je de vechtlust in zijn ogen verdwijnen. Echter heeft Maarten doorgepakt en zijn vechtlust weer terug gevonden. Na de derde stop ging hij over de Kaag en miste vervolgens de vierde stop. Bij stop na bij Leidschendam viel Maarten zowat de boot uit, zoals hij het verwoorde: ‘Alles doet pijn’. Na 45 minuten rustpauze en een goede massage zag je Maarten weer bijkomen. Hij begon de laatste 12 kilometer rustig en solide. Dit hield hij vol tot de finish waarna hij de boot bijna uit viel en eerst een half uur op het vlot heeft gelegen om bij te komen.

Wat een top prestatie mannen! Chapeau!

Tijden

Martijn en Peter: 10:41:21

Maarten: 13:16:20

Categorie: