Nabeschouwing Damen

8 mei 2018 - door Wedstrijdcommissie - 0 reacties

Terugkijkend op een mooi weekend in Rotterdam zonder noodweer (ja het kan dus toch op de WAB?!) zijn er maar liefst twee compleet verschillende ervaringen geschreven over de Damen Raceroei Regatta.

 

Chris van Ham (MGZ, HGb 4-)

 

Zaterdag 11:58: We liggen klaar bij de start voor onze eerste voorwedstrijd op de Damen. De zon schijnt fel en er is een enigszins aantrekkende tegenwind op de WAB. Voor de oplettende meefietser  is te zien dat er bij ons sinds de Hollandia het één en ander is veranderd aan de opstelling. Het middenschip bestaat nu uit een stuurboord blok gevormd door Dries op 3 en ikzelf op 2. Frederik mag hierdoor de boeg positie gaan bemannen en Jord blijft op de slagpositie zitten. Met deze  opstelling hebben wij de afgelopen week verbeteringen gezien tijdens de trainingen. Belangrijke verbeteringen die ons hebben gesterkt in het groepsvertrouwen om deze wedstrijd optimaal in te kunnen gaan.

Het startsignaal wordt gegeven en we zijn vertrokken. Na 2k roeien is het resultaat teleurstellend te noemen en we zijn daar behoorlijk gefrustreerd over. “We roeiden niet samen” was in het kort het oordeel tijdens de nabespreking en tijdens dit gesprek besluit ik om de rest van de middag op de WAB te blijven om de andere Okeanos ploegen aan te moedigen. Ik laat de emoties na de race achter me en focus me op de volgende race, de race van zondagochtend.

 

Zondag 08:40: Het is vroeg op de WAB. Onze tweede race van het weekend staat op het punt van beginnen. We krijgen één focuspunt mee tijdens de voorbespreking en met die gedachte liggen we aan de start. We worden weggestart en onze start is redelijk. We roeien samen en we blijven dichtbij het veld. Alleen wanneer we de finish bereiken komen we toch echt te kort voor de A-finale. Ons Damen weekend eindigt in mineur en we likken onze wonden. Maar net als wonden zijn wij herstellende en werken wij toe naar de volgende wedstrijden tijdens de Westelijke.

Menno Vroegindeweij (EJL)

 

Zondag 6 mei 2018. Met een lekkere race van de dag ervoor in het nog behaarde achterhoofd konden we lekker aan de dag beginnen. Eerst moesten we voor de show naar de weging, omdat dat nou eenmaal hoort als Lichte pik. Al etend liepen we het weeglokaal in, waar we met geïrriteerde blikken werden aangekeken door een paar hongerige Nereïden. Nadat we waren ingewogen konden we weer lekker gaan chillen en ons opmaken voor de voorwedstrijd. In de voorwedstrijd moesten we bij de beste drie eindigen voor een plek in de A-finale. We moesten hiervoor afrekenen met Asopos, Skøll, Njord, Vidar/Orca en Proteus/Skadi. Onze ogen waren vooral gericht op Asopos en Skøll. Asopos was de dag ervoor derde geworden in de A-finale achter Gyas en Laga (beide beginneling af) en Skoll staat een plek boven ons in het klassement en kan af en toe gevaarlijk uit de hoek komen. We wisten wat ons te doen stond. Na weer een matige start, begonnen we op de 1000m met het pakken van ploegen. Breng me maar naar de stuur van Njord hoorde ik Sophie zeggen door de cox. Ja lekker gasten breng me maar naar de slag. Oke, nu gaan we er overheen, laat maar zien. Dit leverde ons een tweede plek op in de voorwedstrijd, achter Asopos. Op de kant hoorde we dat de tweede dagtijd hadden gevaren, dus sneller dan onze concurrent uit Rotterdam. Wij konden ons op gaan maken voor de A-finale en Nereus niet.

 

Na een hele tijd wachten in de schaduw kon de voorbespreking dan eindelijk beginnen. Thomas had het woord en vertelde dat hij in zijn jaar laatste was geworden in de B-finale op zaterdag en op zondag beginneling af ging. Alles was vandaag dus nog mogelijk. Het oproeien ging beginnen. Het voelde vanaf de eerste haal goed. De boot werd goed doorversneld onder water. We deden een paar opzetjes en startjes. En nog een paar want Justin had nog geen kramp gehad. Het voelde goed.

We konden klaar gaan liggen voor de start. Aan stuurboordzijde Skøll en aan bakboordzijde Asopos. Ik keek nog even in de lens van Michael Boutkan en nam nog een slok water. De namen van de ploegen werden opgenoemd. Opgelet! Toen sprong het stoplicht op groen. DRIEKWART! HALF! HALF! DRIEKWART! LENGEN! Deze woorden klonken luid door de cox. De eerste twee halen waren nog een beetje zoeken, maar vanaf de derde haal was het raak. We waren een keer niet als een van de laatste uit de start, maar lagen tweede. “We liggen een poppetje achter op Skadi, ga ze maar halen. Ja lekker gasten we lopen in. We liggen eerste gasten, maak het gat maar groter!” Je kon in de stem van Sophie horen dat we lekker aan het roeien waren. Het was best een verrassing omdat we hiervoor nooit snel uit de start waren gekomen. Op de 750m lagen we al goed voor op de rest van het veld. Sophie riep “Verneder ze maar”, zo gezegd zo gedaan. Op de 1000m hadden we 3 seconden op Skadi en begon ik na te denken hoe bier ook al weer smaakte. Tegelijkertijd ging er ook door mijn hoofd dat er nu vooral niet iemand moest gaan snoeken ofzo. Op de 1500m hadden we 5 seconden op de nummer 2. We konden alle ploegen zien. Maar ze kwamen niet dichterbij. LIGHT! We barsten in ontlading uit en tegen de tijd dat Raoul bijna klaar was met juichen, kwam Skøll over de finish. Op naar het erevlot. Ik had er al een hele tijd over gedroomd om daar te staan. Met allemaal Okeanieden die daar, met mij en de rest van de ploeg, het verenigingslied zouden zingen. En man, wat voelt dat goed.

Tijdens het uitroeien, met Justin als stuur, hadden we het over de afstand waarmee we hadden gewonnen. Waarop Justin zei: “Ska die lagen ver weg” waar we allemaal goed om konden lachen.

Hieronder nog een link naar time team waar de uitslagen staat van alle Okeanos ploegen die zijn gestart op de Damen.

 

https://regatta.time-team.nl/raceroei/2018/results/c69.php

Foto: EJL '18 wint het in het LHB8+ veld bij de Damen.

Categorie: