Elfstedentocht

9 juni 2011 - door CarryV - 2 reacties

Vol goede moed begonnen ze(Mark Kroese, Maarten van den Akkers en Sietse van der Werf) aan de tocht. We waren allen benieuwd hoever ze zouden komen. Ze moesten eerst oproeien naar de start in de leeuwarden. Andere ploegen hadden zogeheten oproeiers, maar daar deden deze mannen niet aan. We gingen ze opwachten na 3 km, daar waren de eerste zweetdruppeltjes al te zien. Bij Batlehiem kwamen ze weer voorbij, dit keer waren ze van plek gewisseld. Ze hadden flink wat ploegen ingehaald en het ging erg goed. Toen door naar Dokkum. Hier konden we rustig op een terrasje zitten en waren ze door verschillende boten ingehaald. Met als resultaat de ze steeds verder uit liepen naar achter. In Dokkum was een festival was een leuk festival dus daar zijn we even losgegaan maar we moesten weer vrij snel verder. Eenmaal in de auto ging de telefoon en kwam de mededeling dat de boot lek was en dat de lamp uit was. Dus we moesten op zoek naar een nieuwe lamp, maar waar vind je zoiets om 12uur 's avonds in Friesland. De meeste kans dachten we te hebben in Leeuwarden. Op de weg naar Leeuwarden kwamen we langs Ryptjerk, het dorp waar de ouders van Hiltsje wonen. Dus wij Hiltsje bellen die vervolgens contact zocht met haar ouders. We hadden geluk ze waren wakker en we konden een lamp lenen.
Bij het volgende punt stonden we al een tijd op een brug te wachten, maar ze kwamen maar niet. Toen ze gelukkig kwamen bleek het niet zo goed te gaan. Sietse rolde overgevend uit de boot en verging van de pijn. Het was niet heel slim om hem door te laten roeien. Ik mocht gaan sturen. Ik was er niet helemaal op voorbereid en het was even wennen. Nooit geweten dat het riet in het donker zoveel op water lijkt. Het was wel echt heel mooi! Door de weilanden met alle sterren, heel stil alleen het gepiep van de boot. Voor deze nacht had ik nog nooit gehoord van een dukdalf, maar zal ze nu nooit meer vergeten. Onmogelijk om te zien in het donker, maar dat is mijn mening. Toen kwamen we eindelijk weer aan bij Wetterwille, waar de botenwagen stond. Dit was het punt waar ze konden opgeven. De boot was lek en Sietse was ziek. Maar nee hoor de mannen zouden doorgaan. De boot werd geplakt met ducktape en Sietse klom weer in de boot. Ze gingen ervoor! Ik mocht weer lekker in de auto en bij het volgende punt gingen we even "een uiltje knappen". Dit lukte niet echt en tot onze verbazing waren de mannen harder gegaan dan we hadden gedacht en hadden we ze gemist. Toen we ze weer tegenkwamen konden ze wel een ontbijtje gebruiken en gingen de krentenbollen en eierkoeken de boot in. In sneek stonden we ze weer op te wachten, ze hadden een ploeg ingehaald(die ieder uur hun roeiers wisselden)! Ze hadden het wel echt zwaar. Het scheelde dat het weer licht was en ze de nacht hadden doorstaan, maar daar was alles mee gezegd. Van Woudsend naar Ijlst was een hels stuk en na dit stuk gingen Marc en Sietse in de auto en Jeroen en ik stapten in de boot. De zwemvesten moesten aan en we gingen het Slotermeer over. De eerste golven waren het natst en er leek geen eind aan te komen. Maar toch was dat er en gingen we een heel stuk door een smal oerwoud. Voor het volgende meer was Sietse weer opgeladen en ging die weer roeien. Maarten weigerde het om de boot uit te komen en ging sturen. De zon was weer lekker gaan schijnen en de temperatuur was aangenaam. Marc had echt heel veel last van zijn arm en besloot verstandig genoeg om even uit te rusten. In Stavoren deden we weer een wissel en mocht ik weer sturen. Ik had gehoopt iets van het IJsselmeer te zien maar er zat een goede dijk tussen. Het was een zware tocht met continu wind tegen. Bij Hindeloopen gingen ze er met zijn drieeen weer vol goede moed tegenaan. Marc had een paar naalden in zijn arm gekregen, ze zouden het gaan halen.
Het laatste stuk was echt te hels! ze zaten al 16 uur in de boot en waren kapot. Ze hadden alles gegeven 10 keer voorbij hun grenzen gegaan en toch doorgegaan. Ze hebben er veel momenten doorheen gezeten. Vele tegenslagen gehad maar toen niet opgegeven. Na 20 uur in de boot gezeten te hebben en nog 47 km te gaan met wind tegen zijn ze gestopt.
Mannen jullie zijn echt helden, dat jullie dit gedaan hebben! Ik ben trots dat jullie zover zijn gekomen en jullie hebben heel veel wilskracht en doorzettingsvermogen getoond! 160 km!
Het was een ramp maar echt super leuk om mee te maken!