Bestuursblog WedTom

21 februari 2018 - door TomSchuit - 0 reacties

Zittend in de trein vallen mijn ogen op groen, plat, Hollands landschap met bevroren dauw op gras en struikblaadjes. Ook de sloten zijn nu al bevroren. De vorst slaat de komende tijd echt toe en de verwachting van de temperatuur in Nederland voor de komende twee weken lijkt te garanderen dat roeien in Amsterdam op open water onmogelijk wordt door ijsvorming. Er wordt een mededeling in de trein omgeroepen: ‘Door een aanrijding met een persoon rijdt deze trein niet verder dan Roermond’. Even een schrik, maar snel besef ik dat dit geen problemen vormt om op tijd op Eindhoven Airport te zijn voor de vlucht naar Banyoles. MGD, Bastiaan en Niek zullen daar de Nederlandse kou ontvluchten en 12 dagen vol boottrainingen kunnen pakken ter voorbereiding op het 2-kilometerseizoen. EJD, EJL en EJLD zullen dit voor 5 dagen in Sevilla doen.

Ik denk aan vorig jaar. Als coach met de middengroep afgereisd naar Banyoles om één week volledig te focussen op roeien ter voorbereiding op de winterwedstrijden. Als coach de lichte damesch begeleiden naar de winterwedstrijden, de Ghent Spring Regatta en ook de Hollandia (NK voor kleine nummers). De Hollandia is waar mijn avontuur in dit bestuur begon. Manon werd door de kamprechters meegenomen, omdat door een andere ploeg protest was aangetekend; ze werd verdacht van dopinggebruik. Als coach moest ik na het opvangen van dit nieuws met een kamprechter mee naar de finishtoren om de uitslag van de test af te wachten. Ik dacht meteen aan de consequenties die dit zou kunnen hebben voor Manon en nog duizend dingen meer, maar toen Merel (E.T. wedstrijdcommissaris) met Bram de finishtoren in kwam (ze konden hun lach net niet binnenhouden), bleek het allemaal nep en een ludieke vraagactie voor het bestuur te zijn. Manon was vrij van verdenking en ik mocht tot de bekendmaking, ruim twee maanden later, tegen niemand zeggen dat ik kandidaatsbestuur was.

Soms heb ik er spijt van dat ik dit jaar niet ben gaan coachen. Er is niets mooier dan roeiers begeleiden die met volle overtuiging hun leven inrichten en de trainingen in gaan om het beste in zichzelf naar boven te halen. Deze toewijding van roeiers leidt tot blikken en eer, maar leert de persoon achter de roeier ook lessen die de rest van zijn leven bijblijft, om de goede keuzes te maken, om te staan voor wie je bent. Heel leuk om daar iets in te mogen betekenen, toch weet ik zeker dat ik dit jaar op mijn plaats zit op de stoel van wedstrijdcommissaris in het bestuur. Wat waarschijnlijk niet iedereen in de vereniging meekrijgt, is dat we binnen het bestuur beseffen dat het niet vanzelfsprekend is dat we in 2020 en 2024 vertegenwoordigd zijn op de Olympische Spelen. We moeten stappen gaan zetten als we de onafgebroken aanwezigheid van Okeanos op de Olympische Spelen sinds 1980 willen doorzetten. Dat betekent voor mij, naast de ondersteunende taken (inschrijvingen, trainingskampen, botentransport, meefietsen, voorbeschouwingen), achter de schermen bouwen aan een vereniging waarbinnen iedereen een bijdrage kan leveren aan de ambitie om topsport tot op het hoogste niveau te bedrijven en elke dag beter te worden.

Een maand geleden stond het bestuur klaar met de spullen om te vertrekken voor een beleidsweek op Lanzarote. In de eerste instantie had ik niet zo’n behoefte om weg te gaan, met een hoop dingen tegelijk bezig en in een flow midden in het bestuursjaar. Achterblijven was natuurlijk geen optie, dus niet super enthousiast begon ik aan misschien wel de meest enerverende tijd van mijn leven. In Lanzarote hebben we genoten van omgeving, klimaat en het luxe verblijf en toch merk je dat iedereen zijn werk voor de vereniging niet helemaal kan en wil neerleggen. Dit merk je aan gedachtes die uitgewisseld worden, laptops die af en toe tevoorschijn komen en geplande punten die nog besproken moeten worden, zoals het zoeken van opvolgers. Deze periode van afstand op de rest van de club in combinatie met als bestuur samen zijn, heeft ervoor gezorgd dat wij elkaar beter begrijpen en inzichten opgeleverd die ontzettend veel waarde hebben voor de club. Ik weet dat iedereen denkt dat we vakantie vieren, maar dat is maar deels waar.

Na deze fijne periode met het bestuur in Lanzarote zou ik vijf dagen in Amsterdam zijn en vervolgens weer vertrekken op wintersport. Vijf dagen hectiek alom: werken, nuchterdienst, soosdiensten en coachcongres. Van wintersport heb ik ontzettend kunnen genieten, maar ook hier moesten op afstand bepaalde zaken geregeld worden. Regelmatig heb ik gemaild en gebeld voor de aanmelding van de eerstejaarsploegen in het klassement, inschrijving voor de winterwedstrijden, de organisatie van de trainingskampen en het ploegenoverzicht dat Anouk, Iris en ik hebben gemaakt. Ondertussen zijn we al ruim een week terug van wintersport en zijn we op weg naar de trainingskampen wat tot op het laatste moment nog regelwerk vraagt. Dat we met de eerstejaars naar Sevilla kunnen is ontzettend gaaf, maar ik heb mij ontzettend vergist in de energie die het plannen en voorbereiden hiervan kost. Het is wel een bijzondere uitdagen om in een korte periode zoveel in het buitenland te zijn en toch alle ballen in de lucht te houden.

Met de winterwedstrijden achter de boeg ben ik ervan overtuigd dat de ploegen op trainingskamp de nodige stappen gaan zetten om botten te breken in het vervolg van het seizoen. Waar andere verenigingen niet kunnen trainen door ijs, zullen meer dan 30 van onze wedstrijdroeiers met coaches in het buitenland de meeste boottrainingen van het seizoen draaien! Met trots zal ik mij tot in de zomer vol inzetten voor omstandigheden die topprestaties op het water mogelijk maken en op de achtergrond in het bestuur werken aan de ontwikkeling en verbetering van de roeiopleiding die wij onze leden kunnen bieden, van competitieniveau tot de internationale top!

Categorie: