Bestuursblog #8 Sociëteitscommissaris

29 mei 2018 - door Carlijnvan Esch - 0 reacties

Het is een snikkiehete dag aan de Bosbaan. Villa Erevlot steelt de show, badend in het zonlicht. Het roeiwater licht er gladjes bij en behalve een stel eenden beweegt er weinig. Het is prachtig, maar veel te rustig hier. Ik hou niet van rust. Ik kan slecht tegen niks doen, niet helpen of ergens niet bij zijn. Bijzijn is meemaken, zoals een sociëteitscommissaris betaamd.

Ooit is mij verteld dat je het als soco al goed doet als je zorgt dat er bier en bitterballen in huis zijn. Ik mag dan ook wekelijks Heineken bestellen, Makro en materiaal rondje rijden en allerlei bedrijven stalken voor nieuwe producten, deals en aanbiedingen. Gelukkig escaleren jullie als de beste en is de voorraad niet aan te slepen. Bestel ik 5 kratten Brand Weizen 0,0%, zijn er al weer 3 op! Koop ik 4 fusten Zatte, drinken jullie ze in een borrel leeg! Over het uitserveren van al dat drinken en eten hoef ik haast niet na te denken. Ik hoef ze nooit te vragen of aan hun mouw te trekken. De Kookcie en de Barcie zijn er al-tijd.

Ik hoop dat het voor velen van jullie mag voelen alsof Villa Erevlot je tweede thuis is. Voor mij is het mijn eerste thuis, in de kamer waar ik huur voor betaal ontbijt ik soms en slaap ik. Aan mijn was of mijn schoonmaaktaakje kom ik nauwelijks toe. Zolang de soos maar schoner is... Het voelt namelijk alsof ik een beetje voor de soos en de bar moet zorgen. Repareren, onderhouden en schoonmaken. Proberen het allemaal net wat beter te laten werken. Uitzoeken wat er van de zomer allemaal moet gebeuren aan groot onderhoud. Nu pas ontdekken dat de ventilatie ook aan en uit kan met een knop in het archief (tot op heden klommen we op het dak). Ik vind het erg leuk om zo praktisch bezig te zijn. Het enige nadeel is dat het af en toe lijkt alsof zaken sneller kapot gaan dan ik ze kan repareren. In het kerstreces en zomerreces kunnen we gelukkig een grote slag slaan met de KlusCie.

Het mooiste aan de soos zijn de mensen die er komen. Overdag verdwaalde studenten, roeiers en coaches die komen voor ontspanning. S ’avonds loopt de soos vol met commissieleden of is er een diner, borrel of meeting. In het weekend zie je vooral de fanatieke roeiers die rond hun trainingen de soos tot hun woonkamer maken. Villa Erevlot is echt het hart van de vereniging en ik vind het heel bijzonder om als soco zoveel van de vereniging mee te maken en te ondersteunen. Er zijn ontzettend veel mensen die iets willen organiseren op de soos, zowel van binnen als van buiten Okeanos. Het leukste vind ik de evenementen die wat meer out of the box zijn. Zo werk ik heel graag met de Jaarcie en de Uittrainingsweekcommissie. Het meest uitdagend aan alle evenementen is de verantwoordelijkheid. Als soco doe je het contact met het bos en de gemeente en zorg je ervoor dat we voldoen aan verschillende wetten en dat de vergunningen compleet zijn.

Okeanos heeft een heel breed verenigingsleven en toch is het heel hecht. De meeste actieve leden kennen elkaar wel bij naam, helaas is er soms nog een grote scheiding tussen verschillende groepen omdat men niet zo goed van elkaar weet wat ze betekenen voor de vereniging. Het is een van mijn doelen dit jaar om de onderlinge banden te versterken en meer respect en trots te creëren voor ieders inzet. Een dag die me altijd zal bijblijven was toen ik op de Skoll Cup stond met een competitietak die op het water aan het knallen was en commissieleden die keihard werkten om geld te verdienen in de soos. Zat Mechiel plots aan de bar om een ontbijtje te verorberen voor hij naar de WAB vertrok! ‘s Middags kwamen de wedstrijdroeiers terug van hun trainingen. Velen bleven hangen en dronken een maltbiertje in de zon met de andere Okeaniden. Ik voelde me toen zo ontzettend trots om een onderdeel van deze vereniging te mogen zijn!

Het jaar is inmiddels al bijna voorbijgevlogen en ik vind het nog steeds fantastisch om hier dagelijks te mogen zijn. De grootste knallers komen er voor mij gelukkig nog aan, te beginnen met drie Bosbaanwedstrijden. Het is heel erg bijzonder om als barbaas de publiekscatering voor zo ontzettend veel mensen te organiseren. Ik ben de weken van te voren full time bezig om alles te regelen en te organiseren. De weekenden zijn lang en zwaar en vergen ontzettend veel de Barcie en andere diehards. Maar het is zo ontzettend vet om die weekenden samen neer te zetten! Het klinkt misschien gek, maar samen met je beste vrienden van 7 uur ’s ochtends tot ’s avonds laat knallen achter de bar en in de keuken is echt jankend vet! Daarna stormen we al af op de Uittrainingsweek, een van mijn grote favorieten omdat we echt met de hele vereniging samen feesten. Gelukkig is er nog veel meer tofs onderweg. Ik blijf meer mooie mensen leren kennen en meer eigenwijze karaktertrekken van Okeanos, haar leden en haar verleden. Na 5 jaar actief lidmaatschap zeg ik jullie: Okeanos, je bent nog lang niet van me af!

P.s. voor wie het zich afvraagt: ja, het Lustrumboek is bijna af.

Categorie: