Bestuursblog #3: Ab Actis

12 december 2017 - door AnoukSpekking - 0 reacties

 

Wit.

Alles is wit.

 

Ingesneeuwd zit ik op Okeanos en twijfelen we of we eerder dicht moeten gaan omdat toch niemand dit weer durft te trotseren om te vergaderen op een koude soos – begrijpelijk. Op dit moment zitten er twee taken te wachten om afgevinkt te worden van m’n to-do list: een sinterklaas gedicht schrijven en mijn eigen bestuursblog te schrijven. Beide iets waar ik niet erg naar uitkeek en dus uitstelde tot het allerlaatste moment. Maar de zin om naar huis te fietsen in deze kou heb ik nog minder, vandaar dat ik maar begin aan de derde bestuursblog: Ab Actis.

 

Toen we besloten deze bestuursblogs te schrijven was ik het er eigenlijk niet mee eens. Wie wil nou weten wat de ‘secretaris’ van de vereniging doet? Taken als ‘mails beantwoorden’ of ‘administratie beheren’ is niet zo interessant om te delen met de hele vereniging, leek mij. Maar inmiddels is het zo’n 3 maanden later en heb ik een hele andere kijk gekregen op mijn functie wat wellicht wel interessant is om te lezen.

 

Sinds we geconstitueerd zijn als Verhulst ’18 zijn er genoeg mensen naar me toegekomen met maar één vraag: “Wat doe je nou eigenlijk als Ab Actis?”. Precies dezelfde vraag kreeg ik toen ik ergens in mei twee oud-Ab Actides voor mijn neus had, voorafgaand aan mijn vraagactie. Trillend van de zenuwen bracht ik uit dat de Ab Actis de bestuursvergaderingen en de ALV’s notuleert. De blikken die ik vervolgens kreeg zeiden genoeg. Dit was bij lange na niet alles wat de functie definieert. Volgens de officiële functieprofielen van de vereniging wordt de Ab Actis als volgt omschreven: ‘verantwoordelijk voor de interne communicatie en alle intern gerichte commissies’. Dit betekent inderdaad dat ik dagelijks mails beantwoord als ‘secretaris’ en op sommige momenten fungeer ik daadwerkelijk als secretaresse als de heer Verhulst zijn telefoon weer eens is vergeten en ik al zijn berichten doorspeel naar de buitenwereld. Maar daarnaast ben ik, als Ab Actis, er vooral voor mijn commissies en de leden. Met de vijf commissies die onder mij vallen heb ik m’n handen vol, maar dat vind ik alleen maar leuk. Alle maandagavondvergaderingen met de PIC (met soms escalerende maandagavondborrels), oude almanakken bekijken met de Almanakcommissie, brainstormen over de vernieuwde website met de mediacie, brakke vrijdagochtendjes met de fantasierijke BackSplash en advies geven aan mijn oude vertrouwde FoViCie. Allemaal stuk voor stuk super enthousiaste commissies die elkaar creatief aansporen en samen het beste naar boven halen.

 

Naast het aansporen van mijn commissies om alles uit zichzelf te halen, had ik nog een heel belangrijk doel voor mezelf gesteld dit jaar: Om Herfst ’17 echt mijn lichting te maken en dat ik iedereen zou kennen. Toen ik in het begin van het jaar de 120 inschrijvingen in de administratie zette, dacht ik dat dit gekkenwerk was. Wie kan er nou zoveel namen onthouden? Mejuffrouw de Q en ikzelf besloten het serieus aan te pakken en op borrels het spel ‘Raad de Intro’ te introduceren. Het spel was simpel: men wijst een intro aan en wij moeten de naam weten (bonuspunten voor voor-en achternaam). Op de eerste borrels was er geen beginnen aan, maar naarmate de inauguratie dichterbij kwam bleek ik er toch wel goed in te zijn. Dagelijks zag ik de namen voorbijkomen dus de link voor + achternaam was al snel gemaakt, maar de gezichten koppelen aan de naam is iets lastiger. Inmiddels kan ik met trots zeggen dat ik vrijwel iedereen ken. Ik vind het dan ook prachtig om te zien dat deze lichting zich langzamerhand thuis gaat voelen in de vereniging. Ze dragen de trots van de vereniging met zich mee en zijn bijna overal present. Drukke jaarclub borrels waar het bier rijkelijk vloeit, een hele dag aanwezig zijn bij de NKIR om deelnemers aan te moedigen en gaandeweg sluit Herfst’17 zich aan bij commissies. Een lichting die daadwerkelijk Okeanos Ten Volle Uit gaat zijn.

 

Tot slot zou ik nog een woordje willen wijden aan het bestuur zijnde. U heeft allicht de vorige bestuursblogs gelezen, met de boodschap dat besturen een achtbaan is. Het is bijna verplicht dit te vermelden als je ingehamerd bent. En toch moet ik het ook zeggen. Ik kan haast niet geloven dat het over minder dan 2 weken het kerstreces alweer begint. Twee weken maximaal uitrusten en energie opladen voordat de échte achtbaan van start gaat. Vanaf maart barst het wedstrijdgeweld los en voor die tijd mogen we nog genieten van de wintersport en beleidsweek. Gelukkig ben ik dol op achtbanen en zal deze mij niet doen teleurstellen vanwege de weinige hoogteverschillen of loopings.

 

Ik hoop dat mijn inkijk in het bestuursleven als Ab Actis het waard was om te lezen, al is het moeilijk om te tippen aan de schrijfkunsten van de heer Verhulst en de heer Wessels. De volgende beurt is aan mejuffrouw de Q: Cecile Huijkman. En helaas is het voor mij nu de hoogste tijd om te beginnen aan het sinterklaasgedicht…

Categorie: