Skøll sparsessie

Skøll sparsessie

20-10-2020 | Josephine Waslander | Skøll sparsessie

Na een afgelast hoofdseizoen leek de Najaarsbokaal dé uitkomst voor onze comporoeiers. Vol goede moed en met een grote dosis motivatie gingen de ploegen aan de slag om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op de wedstrijden. Hetgeen waar iedereen bang voor was, maar waar niemand vanuit durfde te gaan gebeurde: ook de Najaarsbokaal van 2020 zal niet verroeid worden. Gelukkig waren daar onze Toer- en Competitiecommissaris en de Competitiecommissaris van Skøll die een Sparwedstrijd wisten te organiseren als vervanging voor De Knorrensteijn Memorial Regatta in Enschede. Twee van onze Damesch ploegen namen het op het vreemde Amstelwater 2,2 kilometer lang op tegen de andere ervaren C4+ Damesch ploegen van Skøll. De TopC4+ wist te bewijzen waar ze al die tijd voor getraind hebben, want ze namen de winst overtuigend in ontvangst. Hier volgt een nabeschouwing van de Damesch TopC4 ‘20:

10 oktober: de dag dat wij naar Enschede zouden reizen om onze allereerste compowedstrijd van 4,5k te starten. Helaas had tante Cor ons nog niet genoeg gepest in ons TopC4+ jaar en werd ook deze wedstrijd afgelast. Desondanks vonden het superleuk dat Janneke een sparsessie van 2,2k met Skøll had geregeld, zodat wij toch een beetje een wedstrijdgevoel konden krijgen. Het begon allemaal wat stroef: de geleende boot (die in eerste instantie onvindbaar was) was niet te vergelijken met onze geliefde Coco. De geleende boot had een losse rigger, een bankje dat van de rails vloog tijdens het oproeien en een los voetenbord... Vanaf het moment dat we de boot uit de loods haalden, begon het keihard te regenen en het is niet meer droog geworden. Door deze tegenslagen kwamen we te laat aan bij de start en moesten we gelijk beginnen aan de spar. Lichte halen, daarna bouwen en daarna ergens de start - maar waar deze nou precies was, weten we nog steeds niet. Met riemen die soms nauwelijks uit het water kwamen en af en toe een ongeklipte haal, trapten we met al onze kracht de boot vooruit. Tijdens de race hadden we geen idee van de afstand die we nog moesten, we zijn immers nooit verder gekomen dan de Bosbaan. We zetten dus een beetje op de gok onze eindsprint in. Nog 20 halen dachten we, maar toen nog 10, en nog 10, en nog 10. Uiteindelijk was daar de finish en waren we helemaal op. Ondanks dit alles roeiden we met een tevreden gevoel terug naar de vlotten. Toen we hoorden dat we de snelste tijd hadden, waren we onwijs blij. We kwamen van het water af en hebben fluisterend het verenigingslied gezongen met het bestuur en de andere Okeanos Damesch boot, waardoor het toch nog wat meer als een echte wedstrijd voelde. We weten niet of wij ooit nog met Damesch TopC4+ ‘20 een wedstrijd zullen starten. We zijn dus ook supertrots en blij dat we deze overwinning hebben behaald.