Nabeschouwing Henley - Heren

Nabeschouwing Henley - Heren

30-07-2019 | Claartje Ottens | Nabeschouwing Henley - Heren

Veel roeiers konden na de NSRF Slotwedstrijden uittraining. Niet de ouderejaars, die zouden het weekend daarna nog op de Henley Royal Regatta aan de start verschijnen. Lees hieronder hoe Frederik Tijssen zijn Henley traject beleefd heeft!

Augustus 2018, Werkplaats, Doelengesprek. Net voor we klaar zijn wordt het doel om naar Henley te gaan nog in de groep gegooid. 'Laten we eerst maar zorgen dat we in Nederland vooraan gaan meedoen, dan kijken we verder...'

Maart 2019, H4K. 8'e in een veld van 54 boten.

April 2019, Hollandia. Blik HG4-.

Juni 2019, ARB. Blik HDev4-. De plannen voor een Henley 8+ waren achter de schermen al verkend, maar worden nu echt in gang gezet.

Juli 2019, Henley. Met een klein uitzwaaicomité vertrekken we vanaf Uilenstede richting Calais, de boot op naar Dover en vanaf daar nog 2,5 uur in de auto naar het pittoreske Henley-on-Thames. Eenmaal aangekomen snel riggeren, de boot richting de boottent brengen (ter grootte van 3 lokale feestweektenten) en even een halfuur de baan verkennen. De volgende ochtend meteen de eerste race, tegen Lea. Niemand heeft een idee, we gaan het blanco in, onze eigen race doen en vertrouwen op ons eigen ritme en bootsnelheid. Al snel liggen we voor en vergroten we de voorsprong ondanks dat we gas terug nemen. Bij het aanleggen gaan we meteen naar Lea toe om handjes te geven, want we hadden nog niet naar goed Henley gebruik op de boot geklopt als waardering voor de tegenstander. Lea was zowel van het roeien als de handjes volledig onder de indruk. "We bet we just lost to the winners of this Cup!"

's Middags zijn we nog correct gekleed door de Steward's Enclosure gewandeld, toegankelijk dankzij onze Overseas Crew Badges (festival VIP bandje, maar dan anders) en mede mogelijk gemaakt door enkele zeer genereuze en betrokken Okeanieden.

's Avonds zijn alle kaartjes geschreven voor de ansichtkaarten actie...

Ronde 2. Cameron Buchan de roeivlogger noemt ons als Ones to Watch, maar vooral vanwege onze tegenstander Green Lake USA. Die hadden kennelijk een mooie eerste race, maar wederom liggen wij vanuit de start er al voor en kan de intensiteit eraf.

Kwartfinale. 5.00 de wekker want we mogen om 8.30 klaar liggen bij Temple Island, de start. Tegen het Engelse Kingston Rowing Club in hun 'Where's Wallie?'-pakjes en een van de founding clubs van de Remenham Club, een plek langs de baan waar tijdens Henley al die clubs elkaar ontmoeten. Ook wel bekend als de 'Remenham Roar', die zelfs op dit vroege tijdstip goed aanwezig was. We moesten wat harder doortrekken, maar écht met het mes tussen de tanden was het nog niet. Dat Kingston wel tot het gaatje was gegaan bleek wel uit hun reacties bij het handjes geven:"You better win this, guys!" Wel een goede les dat het steeds harder gaat...

Halve Finale. Heel Henley had het erover. Zelf konden we het gisteren (de vrijdag) live meemaken vanaf de brug in Henley: Umpire Boris Rankov die op zijn kenmerkende manier laat weten dat hij niet zo gediend was van het stuurgedrag van het Duitse stuurtje. Hier mochten wij dus tegen... We konden twee dingen doen: hopen dat ze die stuurklosjes alleen nog maar kaarsrecht zou houden, maarja, hopen doe je op de WC. Ofwel: boot ervoor en houden. We gingen door een prachtige haag van aanwezige Okeanos fans en oorverdovend applaus het water op, wat echt een kippenvelmoment was. Tijdens het oproeien hebben we nog een dronken Engelsman in een speelgoedroeiboot geramd die in de oproeibaan rondjes peddelde. Godzijdank konden we verder, maar later bleek er wel een lichte scheur in een van onze riemen te zitten, vergezeld met wat babyblauwe verf van het bootje. De Umpire voor onze race bleek Sir Matthew Pinsent MBE te zijn, daar kijken dan toch even 4 gouden plakken met je mee, om het maar even bij zijn Olympische titels te houden. Ondanks de brute kracht van twee Vikingen aan boord bij de Duitsers roeien wij met ons ritme (ja, en ook best wel wat brute kracht) er toch voorbij en weten het 'verdict' op 3/4 bootlengte te leggen. We komen over de lijn, we kloppen op de boot en opeens komt het besef dat je de finale hebt gehaald. Op Henley. De eerste Henley finale voor Okeanos... 

Finale

Weer een late start, net als zaterdag. Dus zijn we 's ochtends maar een stukje gaan peddelen, dat had gisteren toch ook z'n vruchten afgeworpen. Heel geweldig ging het ook weer niet, maar het was goed om te doen. Overdag weer heerlijk zo min mogelijk gedaan bij het fantastische gastgezin met drie honden waar wij te gast waren. 's Middags begonnen we weer aan de heerlijk heuvelachtige wandeling van huis richting de baan. Prima manier om even de benen los te gooien voor de grote pot die ons te wachten staat. 

In een vrijwel lege boottent roeien we gebroederlijk naast dé Kiwi Acht warm op de ergometers. Waar eerst ruim 300 boten lagen liggen er nu nog zo'n 30. Hadden we zaterdag nog een prachtige erehaag bij het te water gaan, nu liepen we vrijwel anoniem achter de erehaag voor onze tegenstander Thames langs die wel honderd man verzameld had en een enorme bak herrie veroorzaakte. Intimiderend? Wederom was het oproeien niet helemaal fantastisch, en dat is best lastig voor je een finale gaat doen. Toch was er genoeg vertrouwen aan boord, dat voelde je, want de stukjes in de wedstrijdrichting gingen het best. 

En dan liggen we aan de start en voel je dat je hele lijf zich aan het klaarmaken is om te presteren... We startten de finale lekker, maar al snel hoorden de boegen de boot van Thames Rowing Club al niet meer. En Achten maken een hoop herrie! Ohjee... Is het een blinde toep van Thames? Wij hadden afgesproken met zo'n 500 meter tot de finish de eindsprint in te zetten. Dat werd nu zo'n 600 meter uit de start. We moesten nu écht aan om Henley nog te winnen! De absolute eindsprint was het natuurlijk nog niet, maar halverwege gebeurde het bizarre: we schuiven in 10, 20 klappen over Thames heen die -zo bleek op de finish- zichzelf totaal, volledig, compleet en geheel het leplazarus hebben geroeid om maar zo ver mogelijk vooraan te roeien. Dan komt ineens het besef dat je Henley gewonnen hebt. En je nog steeds niet al te uitbundig behoort feest te vieren, al had niet iedereen dat nog begrepen... TIJL, ZITTEN, NU!

Na de eerste hulpverlening die bij de Thames boeg poolshoogte kwam nemen hebben we Thames bedankt voor de mooie race door net zoals de rest van de week hun even op te zoeken en handjes te geven. Daarna trakteerden we Rianne natuurlijk op een frisse duik in de Thames. En zelf erachteraan! We moesten daarna redelijk de vaart erachter zetten om nog op tijd bij de prijsuitreiking te zijn. Waar je Sir Steve Redgrave CBE (5x Goud op de OS) en Peter Reed OBE (3x Goud op de OS) een hand mag geven en daarna Moët Champagne uit een ruim honderd jaar oude trofee drinken... en daarna nog snel in Pizza je boot zo'n kilometer verplaatsen richten de bowa, en je onderweg ook nog applaus ontvangt van enthousiaste bezoekers. Vervolgens aan de Fish & Chips en het bier op het vlot en later de rest van de nacht aan de Pimms.

Heb je ooit de kans om als roeier of bezoeker naar Henley te gaan, doe dat dan. Het is een happening die je niet snel vergeet en je gewoon nergens anders ter wereld zult vinden. En wat is er mooier dan met zo'n evenement ook nog lekker naar een paar roeiwedstrijden te kunnen kijken?!

Niet alles is in zo'n nabeschouwing te vatten, dus kom je ons tegen op de soos, in een ziekenhuis (Ruben, Jurgen), bij de fietsfabriek (Dries), afwassend in de keuken (Tijl), afstuderend (Jordy), op Schiphol (Rianne), de bouwplaats (Jord), in Londen (Niek), op de snelweg of langs de Bosbaan (Rick), of op LinkedIn (Frederik), schroom niet, trek ons dan even aan ons jasje en misschien komen er nog wel wat mooie Henley anekdotes naar boven.

Henley Men's Eight Out.