Nabeschouwing Henley - Dames

Nabeschouwing Henley - Dames

13-07-2019 | Claartje Ottens | Nabeschouwing Henley - Dames
Woensdagmiddag kwamen we na een lange autoreis in de buurt van Henley-on-Thames. In de buurt ja, want de laatste drie mijl tot de daadwerkelijke Henley Bridge koste ons wel nog twee uur aan autozitten/rijden. Een enorme stoet aan auto’s van bovengemiddeld dure merken met goed geklede inzittenden zorgde voor een lichte opstopping maar liet ons langzaamaan wennen aan de sfeer van deze bijzondere wedstrijd. Ook op het botenterrein, waar we onze boot in een prachtig blauw tent tussen honderden anderen legden, waren er vooral mensen in jurken en jasjes te spotten waar wij in onze Amsterdam-pakjes sterk tussen opvielen. Helaas waren we al te laat om nog het water op te mogen, maar door de hoeveelheid die er te zien was langs de kant, maakte dat uiteindelijk niet uit. 
 
Vandaar dat we op donderdagochtend al vroeg bij onze gastgezinnen weggingen om in alle vroegte nog het water op te kunnen. Vóór acht uur zouden we namelijk het water al af moeten, dus om kwart over zeven zetten we uit bij het vlot. Niet in alle rust, wat je op dit lichtelijk vroege tijdstip zou verwachten, maar tussen een scala aan verschillende boten en ploegen. Het niveauverschil tussen de ploegen is groter dan je zou denken; daar kwamen we in onze eerste wedstrijd al snel achter. Al bij het oproeien verbaasden we ons over de onbezonnenheid waarmee onze tegenstander naast ons lag bij het oplijnen.
In de start kwamen we er al snel achter dat deze ploeg van Thames inderdaad op een hele andere manier in deze Regatta stond. Binnen enkele halen konden we al loskomen van de concurrentie. De Britten beschouwen het winnen met een marge van 500m echter niet als ‘beleefd’ en dus gaf onze stuur, Marita, al snel aan dat we wat mochten minderen in tempo. Onder het motiverende geroep van onder andere een groep ST’ers en de andere aanwezige, startende Okeaniden vanuit de mensenmassa langs de kant; konden we zo redelijk behouden onze race uitvaren. 
Een echt spannende race was het dus niet, maar voor ons was het een goede manier om te wennen aan de vele camera’s, het reuzenrad aan de kant, de pleziervaart en diens opvolgende golven. Want hoewel het Amsterdam-Rijnkanaal als een ‘klotsbak’ wordt gezien, zijn we er wel achter dat de Thames niet heel veel minder is. Op naar de volgende race.

 

Na een goede nacht slaap en wat gezonde spanning waren we klaar voor de tweede race. Uitgezwaaid en geklapt door de aanwezigen Okeaniden en ST-leden gingen we het water op en de halen voelden sterk. De pleziervaart was in grotere aantallen aanwezig dan de vorige dag, maar onze stuurvrouw Marita ging er foutloos en volledig onder controle tussendoor. Net voor de start zagen we dat de spanning bij onze tegenstanders ook hoog op was gelopen. Ze waren letterlijk misselijk van de spanning. Er ging bij ons nog een keer een high-five door de hele boot en toen lagen we er klaar voor.

 

De eerste starthalen waren goed. We kwamen redelijk gelijk uit de start. In de transitie naar baanhaal ging het minder. Er kwam een groot schip langs met hoge snelheid, waardoor we door golven moesten die zelfs op de WAB nog nooit gespot waren. De Britten konden beter met deze golven om gaan en trokken de boot weg. Daarna is het verschil de hele race redelijk gelijk gebleven. We hebben gepusht tot we er bij neer vielen, maar ze boden goed weerstand. Met een laatste eindsprint kwamen we terug tot minder dan 2 bootlengtes verschil, maar we kwamen toch te kort. Achteraf was de conclusie duidelijk, ze waren vandaag beter en konden beter met de weersomstandigheden om gaan, maar wat mogen we ontzettend trots zijn op wat we hebben laten zien. Iedereen is tot het gaatje gegaan (en heeft na de race niet kunnen lopen), heeft niet op gegeven en we hebben laten zien dat we het een boot moeilijk hebben kunnen maken die aanstaand weekend bij de wereldbeker verschijnt. 

 

Nadat iedereen bij was gekomen van de race zijn we het toeschouwers terrein gaan bekijken. Wat een bizar spektakel. Op zondag hadden we voor ons gevoel nog steeds niet alles gezien. We hebben de boten van Tinka, Hermijntje en natuurlijk de winnende mannen acht kunnen aanmoedigen en samen de uittraining kunnen vieren! Het was echt een onvergetelijke ervaring om hier aan de start te mogen liggen