Nabeschouwing EUC - EJLD'19

Nabeschouwing EUC - EJLD'19

09-09-2019 | Suzanne van der Kaaden | Nabeschouwing EUC - EJLD'19
Op maandag 2 september om 6:00 uur begon onze lange reis van 13 uur naar Jönköping. De hoogtepunten van deze reis bestonden uit de Engelse drop (waarvan wij niet zoveel mochten snoepen vanwege het inwegen), de Nederlandse hitjes en de prachtige bruggen tussen Denemarken en Zweden. 
Om 19:00 uur kwamen wij aan bij onze Airbnb midden in de natuur, Centerparks is er niks bij. Tom had de avond ervoor al een lekkere pastasalade gemaakt, die we aan het meer met de ondergaande zon direct konden verorberen. Helaas hadden we toen wel een probleem, want er was geen toiletpapier meer.
 
De volgende ochtend zijn we vroeg opgestaan en naar het meer gereden om de eerste trainingshalen te maken. Helaasch, geen botenwagen tot 15:00 uur. Gelukkig konden we wel naar de lunch, die iedere dag voor ons werd bereid, en naar ons hotel. Om 15:00 uur begon dus onze eerste training, wat eigelijk alweer onze tweede training had moeten zijn. Maar geen stress, dan maar 2 trainingen in 1. Aldus Tom: ‘Het loopt wel los!’ Nadat hij met zijn verrekijker had gezien dat we tijdens de training ‘podiumwaardig’ aan het roeien waren. ‘S avonds konden wij, net als met de lunch, met zijn allen eten in de gymzaal bij de universiteit van Jönköping. 
 
Na een lange nacht in het hotel, waar alle andere Nederlanders en een paar Noren ook sliepen, konden wij de laatste 2 korte trainingen voor de wedstrijd afwerken, afgewisseld met wat zoutloze maaltijden. Na het avondeten kon het toernooi pas echt beginnen bij de openingsceremonie. Femke, onze trots, mocht ons bordje met ‘VU University of Amsterdam’ dragen achter de Nederlandse vlag aan. Dit werd vervolgd door een indrukwekkend optreden van 2 mannen die aan het dansen waren met vuur. Ondertussen moesten wij alleen maar denken aan plassen, na alle zoutloze maaltijden. 
 
Donderdagochtend begon met een weegmoment, gelukkig waren de zoutloze maaltijden aangeslagen en was het inwegen geen probleem. Vol goede moed begonnen wij aan onze 40 minuten durende wandeling naar de roeivereniging. Gelukkig lag het meer er weer hetzelfde bij als de voorgaande dag, harde woei mee en veel golven. Als echte VIPS konden we inwegen in de ‘lightweights only’ kamer, waar we tevens ook onze eigen koffie mochten zetten. 
 
Bij de start werden we getrakteerd op 100m zonder wind en golven, waardoor we konden doen wat we altijd doen: Hard en fel. Dit duurde dus ook maar 100m, daarna werd het overleven, met als kers op de taart een extra klotsbak onder de brug door, de laatste 200m. Maar goed, niets verloren, dit was gelukkig slechts de race for lanes. Met genoeg handvatten voor verbetering konden we ons voorbereiden op de finale van zaterdag. De rest van de dag bestond uit eten, slapen en herstellen. 
 
Vrijdagochtend mochten we alweer vroeg uit de veren voor een training. Met weer dezelfde weersomstandigheden ging de training beter, verhoogden we de dollen en werden we beter in het ontwijken van de golven. Dit gaf vertrouwen voor zaterdag! 'S middags stond er ‘sightseeing’ op het programma: Een waterval en een ouderwetse snoepwinkel, waar we achter glas konden toekijken hoe het snoepgoed gemaakt werd. 
 
De dag van de waarheid begon om 7:00 uur met +1,2kg te veel, maar aangekomen bij de VIP area was dat nog maar +0,2kg. Zouden we eindelijk de weegschaal gaan uitspelen? Nee, tegen de tijd dat we eindelijk mochten wegen hadden we nog 0,1kg over, wat is het mooi om licht te zijn! 
Vol vertrouwen roeiden we op naar de start van de wedstrijd, klaar om te laten zien waarvoor wij naar Zweden waren gekomen. De start was nog beter en dat bracht ons puntje voor de andere ploegen.  Helaas kwamen de golven ons weer vergezellen en konden wij niet reageren op de pushes van Orca en Oxford. In het middenstuk konden wij laten zien dat we stappen hadden gezet en beter konden omgaan met de omstandigheden dan in de race for lanes. In de eindsprint kwamen we nog erg dicht bij een tweede plek maar op de eindstreep moesten wij genoegen nemen met een bronzen plak. 
 
Wij hebben veel geleerd van deze races, met name het omgaan met de harde wind mee, wat we het afgelopen jaar nog niet veel hebben kunnen oefenen. Het was een hele ervaring om op een internationaal toernooi mee te doen tegen ouderejaarsroeiers. Deze lessen gaan ons zeker helpen komend seizoen. Met deze lessen in onze zak en een bronzen plak, gaan wij met opgeheven hoofd terug naar de bosbaan, om alleen maar beter te worden. 
 
Graag willen wij iedereen bedanken wie dit mogelijk heeft gemaakt. 
 
Met rood-boven-groene groet (met een brons randje), 
 
De Eerstejaars Lichte Damesch 2019