Nabeschouwing Amstel Skøll Cup

Nabeschouwing Amstel Skøll Cup

28-04-2022 | Irene Cauwels | Nabeschouwing Amstel Skøll Cup

Het is inmiddels alweer een tijdje geleden, maar op 9 en 10 april vond de Amstel Skøll Cup plaats. De eerste bosbaanwedstrijd van het hoofdseizoen voor de competitieroeiers. Deze thuiswedstrijd was een groot succes! Zaterdag won Cassiopeia in het disputenveld en op zondag was er taart voor de Damesch TopC4+ en Zwicht. Ook mocht onze Praeses schitteren in het voorzittersveld en wel in een skiff uit 1916. Liad en de Damesch TopC4+ schreven een nabeschouwing over hun ervaringen. 

Praesides skiff

'Op de Skøllcup wordt jaarlijks het veld voor de praesidesskiff uitgeschreven. Luc had de ruim 100 jaar oude overneadsche skiff eerder die week al in het water gelegd. Zijn plan om mij stiekem in te schrijven mislukte, maar met een last minute inschrijving kon ik met een klein beetje veel tegenzin zondag aan de start verschijnen. Na de eerste meters bleek al dat de afstelling verre van optimaal was en met mijn linkerriem niet echt te klippen viel. Met de andere praesides/ voorzitters was democratisch besloten dat we een 2 kilometer gingen roeien. Eenmaal aan de start en vele waarschuwingen verder konden we van start. Gyas, Euros en Skøll waren er snel vandoor en Proteus lag na een aantal meter al onderste boven. Vergezeld door de mobo en zonder om te gaan kwam ik na een aantal heeeelleee lange minuten aan bij het Erevlot. Ik ben blij dat iedereen aan de kant heeft kunnen lachen.'

Damesch TopC4+

'Zondag om 7.00u stipt stonden we met z'n 9-en (roeiers + coaches) voor de loodsen om de voorwedstrijd van de Amstel Skøll Cup voor te bespreken. Het eerste doel: 1e worden in de voorwedstrijd. Alleen op die manier zouden we zekerheid hebben op een plek in de A-finale. Omdat het nog redelijk rustig was op de bosbaan konden we achter de 1000m lijn heerlijk inroeien. Het was weer ons eerste boottochtje in de oude vertrouwde CoCo, die na lang ziek zijn weer volledig was hersteld. (Dankzij Luc en Daan die de rigger helemaal uit Heerhugowaard heeft opgehaald.) Familie en vrienden hadden zich langs de kant verzameld om ons op de fiets aan te moedigen. Vanaf de start ging de wedstrijd zeer voorspoedig. In de laatste 250m hoorden we Veronique vanaf het Erevlot (moederzielalleen) 'kom op dames' roepen. Door deze aanmoediging vlogen we als eerste de finish over. 

Daarna was het wachten op de finale. Eentje waarvan we wisten dat deze moeilijk zou worden. Met name Skadi, Njord en Argo wisten ons een beetje angst in te boezemen. 

Aan de start waren dit keer veel meer fietsers dan bij de voorwedstrijd verschenen, en ook bij het Erevlot was het een drukke bedoeling. Dit keer moesten we laten zien waarvan we gemaakt waren: SPIER EN OKEANOS BLOED ;)

Toen het startschot klonk en de eerste driekwart slagen gemaakt waren lagen we meteen een halve boot voor de rest. Iets wat ons zelf verbaasde. Maar 1000m is lang, en er kon nog van alles gebeuren. De halve bootlengte werd een hele bootlengte. Tot we bij de 500m lijn kwamen. Daar werd het even wat zwaarder. Onze benen verzuurden, maar nu konden we niet meer stoppen: we lagen voor! Op de kant klonk het vertrouwde allée okeanos en de stemmen van verschillende verenigingen 'Kijk Okeanos, ze gaan deze winnen!'. Met uiteindelijk een bootlengte voorsprong stoven we de finish over. Eerder dan onze gevreesde concurrenten. We waren de baas op ons eigen water!

Omdat we er van tevoren niet vanuit durfden te gaan dat er getaart zou worden, duurden het even voor we door hadden dat we naar het Erevlot moesten. Hier werden we feestelijk onthaald met bier en het Okeanos lied. Om het festijn af te sluiten hebben we ons stuurtje nog even gedoopt in de Bosbaan, voordat we de rest van de dag konden genieten van de andere wedstrijden. Het was een dag die nog lang in ons geheugen gegrift blijft staan. En eentje die ons motiveert, want meer taart = meer beter!'